Alhemijski spisi se obraćaju kompleksnim jezikom simbola, pa se prilikom njihovog čitanja ne sme narušiti prostor simboličkih poigravanja i zanemariti značaj metafora. Objašnjenja svakog pojedinačnog stupnja oslanjaju se na analogije između metalurških i duševnih procesa. Već na samom početku alhemijskog usavršavanja, neophodna je mekoća metala, fleksibilnost supstance, ili njoj analogna spremnost duše za transformaciju. Samo takav metal, takva duša može proći kroz nigredo, albedo i rubedo.

Na ulaznim vratima alhemijskog procesa, u temeljima stupnja nigredo, ili procesa “crnjenja”, ispisana je reč V.I.T.R.I.O.L., Visita interiora terrae; rectificando invenie occultum lapidem („Poseti unutrašnjost zemlje; kroz pročišćenje pronaći ćeš skriveni kamen“). Ovo je prvi savet, prvo pravilo koje će adept poslušati, ukoliko želi da dovrši proces; ono ga navodi na potragu za unutrašnjim središtem svesti. [opširnije...]

Zamislimo zatamnjenu laboratoriju sa skromnim nameštajem, redovima knjiga, stotinama raznobojnih epruveta, instrumenata čija namena nam nije jasna, veliku, jajoliku peć u uglu prostorije, i adepta udubljenog u alhemijski traktat. Mirišu ugalj i sumpor, čuju se pucketanje i ključanje. Ovde, u preplitanju elemenata prirode, duhovnosti i intelekta otpočinje Opus magnum ili Veliko Delo.

Tekstovi o postupcima koji ga čine uglavnom su nejasni, zasnovani na poigravanju individualnim simbolima i simboličkim likovima u čijem razumevanju su i sami alhemičari imali poteškoće. [opširnije...]

Savremeno i uobičajeno određenje alhemije kao „primitivne hemije“ je idejni proizvod prosvetiteljstva. Zato i danas možemo čuti da je alhemija preteča savremenog poznavanja prirodnih zakona, demonska kćer fantastičnih recepata čiji tvorci nisu mogli utoliti žeđ za zlatom, te su okončali svoje „promašene“ živote u mračnim laboratorijama. Nema u tome ničega opskurnog, navodno neznanje, zamenilo je navodno znanje - alhemija se morala povući pred vladavinom progresa. Taj pogrešni, ili rudimentarni prosvetiteljski prevod nastavlja da živi u izgovorenom i napisanom; u leksikonima, udžbenicima, svakodnevnom govoru, smeštajući se u prve asocijacije o usponu prirodnih nauka. [opširnije...]